Ο ρόλος των γονέων στις κατ` οίκον εργασίες

  Αν ανήκετε στην κατηγορία της Sarah Jessica Parker, πρωταγωνίστρια της ταινίας

 «Μα πώς τα καταφέρνει!» και καθημερινά προσπαθείτε να βρείτε το χρόνο για να βοηθήσετε το παιδί σας στις κατ` οίκον εργασίες , μπορείτε να χαλαρώσετε λίγο, γιατί μια πολύ σοβαρή μελέτη  στις Ηνωμένες Πολιτείες από δύο κοινωνιολόγους πεδίου,  τις Keith Robinson (Texas University) και Angel Harris (Duke University), ανατρέπει τα δεδομένα εξαλείφοντας

 την εδώ και 30 χρόνια επικρατούσα πεποίθηση, ότι δηλαδή η βοήθεια των γονιών  συμβάλλει ουσιαστικά στην ακαδημαϊκή επίδοση των παιδιών. Το αντίθετο, υποστηρίζουν οι Robinson & Harris στη μελέτη τους,  The Broken Compass: Parental Involvement With Children’s Education. Η εμπλοκή της μητέρας και του πατέρα, όπως την εννοούσαμε μέχρι σήμερα, αν δεν είναι ανώφελη,  χρησιμεύει ελάχιστα.

  Από τα αποτελέσματα των τεστ που πραγματοποίησαν σε όλες τις Η.Π.Α. προκύπτει πως η βοήθεια των γονέων δε βοηθάει στη βελτίωση της σχολικής επίδοσης των παιδιών, κυρίως στη γλώσσα και τα μαθηματικά. Κατά μέσο όρο είναι αμελητέα στο 50 – 55%, ακόμη και αντιπαραγωγική για το 30% και θετική μόνο στο 15 – 20% των περιπτώσεων.

   Σε γενικές γραμμές το παιδί νιώθει πιο πιεσμένο, γίνεται πιο αγχώδες και χάνει τον ενθουσιασμό για τη μελέτη, χωρίς να υπολογίσουμε πως συχνά οι γονείς δεν είναι σε θέση να το βοηθήσουν σωστά επειδή έχουν ξεχάσει αυτό που διδάχτηκαν στο σχολείο, ή επειδή εν τω μεταξύ οι κανόνες άλλαξαν και δεν είναι σε θέση  να τους ερμηνεύσουν σωστά.

  Μεταξύ των πολλών γονεϊκών δραστηριοτήτων, ενοχοποιούνται  ιδιαίτερα οι τιμωρίες και οι κανόνες για τις κατ` οίκον εργασίες που μπορεί να αποδειχτούν αντιπαραγωγικές.

  «Γιατί δε ρωτάμε τα παιδιά;», λέει στους γονείς η Robinson. «Γιατί δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε αν τα παιδιά θέλουν τους γονείς τους βοηθούς στις κατ` οίκον εργασίες; Ανησυχούμε τόσο να καλέσουμε τους γονείς στο σχολείο και ξεχνάμε να εμπλέξουμε τα παιδιά στη συζήτηση».

  Γι αυτό πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε  την εμπλοκή των γονέων στις κατ` οίκον εργασίες, μ` έναν τρόπο λιγότερο ακριβή και  επιθετικό απ` ότι συνέβαινε από το 1970 κι έπειτα, τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στην Ευρώπη, σχεδόν σαν μια υποχρέωση προσωπική και κοινωνική, μετατοπίζοντας τις ενέργειές τους σε ένα επίπεδο πιο γενικό και αόριστο.

  «Το παράδοξο της έρευνάς μας, λέει η Robinson, είναι πως επιβεβαιώνει το πόσο οι γονείς είναι απαραίτητοι, αλλά όχι μ` ένα τρόπο αγχώδη και γεμάτο ενοχές όπως έκαναν μέχρι σήμερα». Πρέπει να εξηγήσουμε στους γονείς πόσο απαραίτητη είναι μια αναθεώρηση των απόψεών τους. Πως μπορούν να είναι κοντά στα παιδιά τους με έναν πιο ήπιο τρόπο παρέχοντας πραγματική βοήθεια, εξηγώντας τους πόσο σημαντική είναι η εκπαίδευση με την ευρεία έννοια, χωρίς να μπαίνουν σε λεπτομέρειες ώστε αυτά να  υιοθετήσουν μια ανάλογη  στάση ζωής.

  Πολύ σωστοί στο θέμα της αυτονομίας των παιδιών είναι οι ασιάτες γονείς, οι οποίοι  άσχετα από τις ταξικές, οικονομικές ή μορφωτικές μεταξύ τους διαφορές , είναι ικανοί να μεταδώσουν στα παιδιά τους μια απλή έννοια : τη σημασία της μελέτης για τη μελλοντική τους ζωή. Εμπλεκόμενοι στις σχολικές δραστηριότητες πολύ λιγότερο από τους λευκούς γονείς είναι ικανοί στο να ενσταλάξουν στα παιδιά τους την αγάπη για την κουλτούρα.